بررسی مفهومِ «حیوانیّت» در سووشونِ سیمین دانشور

جُستارهای نوین ادبی

مقاله 3، دوره 56، شماره 3 - شماره پیاپی 222، زمستان 1402، صفحه 59-98   

نوع مقاله: مقالۀ پژوهشی

شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/jls.2024.80943.1401

نویسنده

اسد آبشیرینی^*

استادیار زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران.

چکیده

سووشون را باید از زبانِ حیوان خواند. جایی‌که زبانِ انسانی از تَکَلُّم فرومی‌ماند، آوایِ حیوان است که «می‌ماند». زنانگیِ و حیوان، زری و سَحَر و مادیان، یُوسُف و آنچه ادامۀ سوژۀ مردانۀ اوست را، به پرسش می‌خواند. کودکی و جنون و زندان، همان‌هایی که تن به دلالت و ایده‌باوری نمی‌دهند، تن‌هایی‌اند که در میل و بی‌معناییِ خویش، حیات را تجربه می‌کنند. حیاتی که با زندگیِ یُوسُف، مرگ بود و با سووشونش، «حیوانیّت» دوباره به روح زری باز خواهد گشت. نگارنده در این پژوهش در تحلیلِ شخصیّت‌شناسی و عناصرِ رمانِ سووشون، از آرایِ دلوز و متفکرانی که در مغناطیسِ اندیشۀ پُست‌مدرنیستیِ او می‌گنجند، بهره برده‌ است. نهایت آن‌که همان آرزوی دیرینه‌‌ای که سیمین در خاطرات کودکی‌اش به آلِ احمد واگویه کرده بود: «همیشه عاشق یک اسب بودم!».

کلیدواژه‌ها

ادبیّاتِ معاصر؛ سیمین دانشور؛ حیوانیّت؛ انسانیّت؛ سوژه؛ کودکی؛ میل؛ جنون؛ بدن

مراجع