بـیپــروایـی عـارفـان در عشق الهی | ||
| جُستارهای نوین ادبی | ||
| مقاله 4، دوره 56، شماره 3 - شماره پیاپی 222، زمستان 1402، صفحه 99-121 اصل مقاله (662.28 K) | ||
| نوع مقاله: مقالۀ پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/jls.2024.82463.1433 | ||
| نویسنده | ||
| مجید فرحانی زاده* | ||
| دانشآموختۀ دکتری زبان و ادبیات فارسی دانشگاه حکیم سبزواری، سبزوار، ایران | ||
| چکیده | ||
| این پژوهش درصدد است به تحلیل مفهوم «گستاخی با حقتعالی» در آثار برجستۀ عرفانی تا قرن هشتم هجری، بر پایۀ پیوندی که با ساحتهای عارفانۀ عبودیت و عشق دارد، بپردازد. مقایسۀ مفهوم گستاخی در آثار عرفانی گویای آن است که شواهد بدستآمده از گفتمان واحدی پیروی نمیکنند، چنانکه برخی شواهد دلالت بر نیکوداشت گستاخی با خداوند و برخی شواهد تأکید بر نکوهش آن دارند. با اینوصف، حال گستاخی با خدا در منظومۀ فکری عارفان در دو ساحت انعکاس دارد: نخست در ساحت عبودیت که نکوهیده و درخور نفی است. دوم در ساحت عشق که نیکو و درخور تمجید است. این پژوهش که با روش توصیفیتحلیلی تدوین یافته، برآنست با استناد به شواهد مرتبط با موضوع بحث در منابع اصیل عرفانی، به تحلیل تناقض موجود از مفهوم گستاخی با خدا بپردازد و تفسیر درست و جامعی در جهت شناخت دیدگاه عارفان بزرگ ارائه دهد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| گستاخی با خدا؛ ساحت بندگی؛ ساحت عشق؛ سُکر؛ جنون | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,906 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 3,014 |
||