نقد روش‌شناختی تمرکز بر متن خطابات شرعی در مقام استظهار از ادلۀ نقلی | ||
| فقه و اصول (Fiqh va uṣūl) | ||
| مقاله 9، دوره 57، شماره 2 - شماره پیاپی 141، تابستان 1404، صفحه 233-253 اصل مقاله (902.09 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/jfiqh.2024.84380.1640 | ||
| نویسندگان | ||
| مهدی گرامی پور1؛ مصطفی جمال بافقی2 | ||
| 1استادیار گروه فقه و مبانی حقوق، دانشگاه قم، قم، ایران | ||
| 2استاد سطوح عالی حوزۀ علمیۀ قم | ||
| چکیده | ||
| فقها اصل مسلمی با عنوان «حاکمیت عرف» را در باب فهم ظواهر متون شرعی پذیرفته‌اند که طبق آن، اعتبار تمامی ظهورهای ادعاشده در ادلۀ لفظیه، منوط به انطباق با فهم عرفی از متن دلیل است، لیکن به‌نحو گسترده نوعی رفتار خاص در برداشت از خطاب در میانشان رواج دارد که در کتب اصولی به این شیوه و چرایی آن اشاره‌ای نشده است. در این شیوه به خطابات شرعی که در واقع طریقیت در کشف واقع دارند موضوعیت داده شده و متن دلیل به‌منزلۀ واقعیت قانون تلقی شده است و در موارد بسیاری افراط در برداشت معانی صورت‌گرفته است. این پژوهش بر آن است که با روش توصیفی‌تحلیلی به بررسی و نقد این روش و ثمرات آن در مقام استظهار بپردازد. منشأ این نوع استظهار در کلام برخی از فقها احتجاج‌محوربودن استفاده از ادله است که با دو نقد مواجه است: نقد نخست، غیرعرفی‌بودن چنین استظهاری است و نقد دوم مربوط به چگونگی ثبت و انتقال احادیث است. | ||
| کلیدواژه‌ها | ||
| فهم عرفی؛ استظهار؛ دلیل لفظی؛ خطاب شارع | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 965 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,117 |
||