جایگاه قبول در وقف | ||
| فقه و اصول (Fiqh va uṣūl) | ||
| مقاله 10، دوره 56، شماره 1 - شماره پیاپی 136، بهار 1403، صفحه 251-271 اصل مقاله (931.12 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/jfiqh.2022.73901.1383 | ||
| نویسندگان | ||
| غلامرضا یزدانی* 1؛ سید محسن موسوی فر2 | ||
| 1دانشیار گروه حقوق، دانشگاه علوم اسلامی رضوی، مشهد، ایران | ||
| 2استادیار، گروه حقوق، دانشگاه علوم اسلامی رضوی، مشهد، ایران | ||
| چکیده | ||
| قانون مدنی ایران در مادۀ 56، بهصراحت وقف را جزو عقود به شمار آورده و برای تحقق آن در وقف خاص، قبول موقوفعلیهم و در وقف عام، قبول حاکم را لازم دانسته است؛. این در حالی است که میان فقهای امامیه در خصوص لزوم قبول، دیدگاههای متفاوتی ازاینقرار پدید آمده است: اینکه وقف، ازجمله ایقاعات است و نیازمند قبول نیست؛ وقف، عقد به شمار میرود و برای تحقق آن، افزون بر ایجاب، قبول ضروری است؛ قولی تفصیلی بدین بیان که وقف عام، ایقاع است و در آن قبول لازم نیست ولی در وقف خاص، قبول موقوفعلیهم شرط صحت است. حاصل این نوشتار به روش تحلیلیتوصیفی و با تکیه بر ابزار کتابخانهای این است که وقف، ازجمله ایقاعات است و قبول در آن شرط نیست؛ ازاینرو توصیه میشود مادۀ 56 قانون مدنی در این باره بازخوانی و اصلاح شود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| وقف؛ وقف عام؛ وقف خاص؛ قبول وقف؛ عقد؛ ایقاع | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 2,141 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 839 |
||