اعتبارسنجی و تحلیل گزارۀ «لاتَسقُطُ الصَّلاةُ بحالٍ» | ||
| فقه و اصول (Fiqh va uṣūl) | ||
| مقاله 4، دوره 57، شماره 3 - شماره پیاپی 142، پاییز 1404، صفحه 91-114 اصل مقاله (1002.87 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/jfiqh.2024.85344.1686 | ||
| نویسندگان | ||
| محمدابراهیم روشن ضمیر* 1؛ سید علی دلبری1؛ هادی مروی2 | ||
| 1دانشیار گروه علوم قرآن و حدیث، دانشگاه علوم اسلامی رضوی، مشهد، ایران. | ||
| 2دانشجوی دکتری علوم قرآن و حدیث، دانشگاه علوم اسلامی رضوی، مشهد، ایران | ||
| چکیده | ||
| برای وجوب نماز درصورت ممکننبودن برخی از اجزا و شرایط و یا تزاحم آن با افعال دیگر، به گزارۀ «لاتَسقُطُ الصَّلاةُ بحالٍ» استناد شده است. بررسی درستی انتساب این گزاره به امام معصوم(ع)، عیارسنجی محتوایی و گسترۀ دلالت آن با استفاده از منابع کتابخانهای و بهروش توصیفیتحلیلی از اهداف این جستار است. یافتههای پژوهش حکایت از آن دارد که این گزاره اولینبار بهصورتی حدیثگونه در کتاب جواهر الکلام نقل شده است. هرچند باتوجهبه عدموجود این گزاره با این الفاظ در منابع روایی، در اصطلاح حدیث تلقّی نمیشود، اما همسویی محتوایی آن با قرآن کریم، سنّت، اجماع و دیگر قراین معتبر، درستی محتوایی آن را تأیید میکند. گسترۀ اعتبار گزاره، بهجز مواردی چون: نماز در ایام حیض، زوال عقل و بیهوشی غیراختیاری که بهاتّفاق فقیهان نماز در آنها ساقط است، شامل فاقدالطهورین که بیشتر فقیهان قائل به جواز ترک نماز وی شدهاند، نیز میشود. | ||
| کلیدواژهها | ||
| حدیثنما؛ نماز؛ نقد سندی؛ نقد محتوایی | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 518 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 421 |
||