بررسی صدای بلاغی در جستارهایِ شاهنامه‌پژوهیِ شاهرخ مسکوب | ||
| جُستارهای نوین ادبی | ||
| دوره 57، شماره 1 - شماره پیاپی 224، تابستان 1403، صفحه 76-53 اصل مقاله (1.31 M) | ||
| نوع مقاله: مقالۀ پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/jls.2024.86352.1542 | ||
| نویسندگان | ||
| قدسیه رضوانیان* 1؛ صدیقه شریف زاده2 | ||
| 1استاد زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران. | ||
| 2دکتری زبان و ادبیات فارسی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران. | ||
| چکیده | ||
| جستار گونه‌ای از نثر است که به دلیل ماهیت سیال و بینابینی‌اش، ژانر ادبی تلقی نشده است؛ نوشتاری که اساس آن بر مواجهه با زندگی- البته با ژست هنری- است. جستار، از سویی حاصل دیالکتیک علم و هنر و به معنایی دیگر واسط دانش و زندگی است که هم از سبک مقاله‌های منضبط دانشگاهی و هم از نوشته‌های عامه‌پسند فاصله دارد. جستار، شکل خاصی از آزادی نوشتن است که درعین‌حال، دارای نوعی انتظام درونی و ساختاری است. برخی از جستارها به‌ویژه وقتی ادبیات را موضوع خود قرار می‌دهند از لحنی برخوردار می‌شوند که آمیزه‌ای از نگرش و سبک نویسنده است و می‌توان آن را «صدای بلاغی» نامید. این پژوهش با رویکرد توصیفی-تحلیلی به بررسی نمودهای صدای بلاغی در مؤلفه‌های بوطیقایی؛ همچون نثر بودگی (زبان و فرم و خودویژگی نثر)، معاصرشوندگی، خود، انسان، زندگی و مرگ در جستارهای شاهنامه‌پژوهی شاهرخ مسکوب می‌پردازد. نتایج این تحقیق نشان می‌دهد مسکوب در جستارهایش با توجه به منظری که به موضوع نوشتار دارد، فرم اثرش را شکل داده و سبک نگارش و شیوه بیان او در هر اثر با اثر دیگر متفاوت است؛ گوناگونی سبک و لحن در جستارهای مسکوب دلالت بر سیالیّت سبک جستار و فردیّت خلاق نویسنده در جایگاه جستارنویس دارد. | ||
| کلیدواژه‌ها | ||
| جستار؛ صدای بلاغی؛ شاهنامه فردوسی؛ شاهرخ مسکوب | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,819 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,054 |
||