بررسی زبان شناختی کهنترین متن گاهشماری فارسی به خط مانوی | ||
| زبانشناسی و گویش های خراسان | ||
| مقاله 1، دوره 16، شماره 3 - شماره پیاپی 36، زمستان 1403، صفحه 1-19 اصل مقاله (1.96 M) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/jlkd.2024.89834.1274 | ||
| نویسندگان | ||
| فاطمه هاشمی زاده ابرقویی1؛ آرمان بختیاری* 2 | ||
| 1کارشناسی ارشد فرهنگ و زبانهای باستانی دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران | ||
| 2دانشیار گروه ایرانشناسی و زبانهای باستانی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان، ایران | ||
| چکیده | ||
| متن M150 ازجمله دستنوشتههای مجموعه متنهای مانوی آکادمی علوم برلین است که به خط مانوی و به زبان فارسی نو آغازین نوشته شده است. این متن را مانویان فارسیزبان آسیای میانه، به نگارش درآوردهاند و ازجمله کهنترین متنهای فارسی دری است. این دستنوشته به گونۀ جدولی تنظیم شده که بیشتر قسمتهای آن آسیب دیده و دارای واژههای عربی بسیاری است که یک نمونه از گاهشماری سغدی- مانوی مربوط به نیمۀ نخست قرن چهارم هجری به شمار میرود. در این متن، نام روزها زردشتی، ولی نام سیارهها و برجهای دوازدهگانه (صور فلکی) بهصورت عربی آمده است. این مقاله، ابتدا به معرفی این گاهشماری قرن چهارم هجری میپردازد و سپس نویسهگردانی، آوانوشت و ترجمه شده و در پایان همراه با توضیحات و یادداشتها به بررسی آن پرداخته شده است. | ||
| کلیدواژهها | ||
| گاهشماری؛ تقویم؛ مانوی؛ گاهشماری مانوی؛ سیارهها؛ فارسی نو | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 1,035 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 802 |
||