تاثیر اصلاح فضاهای سبز موجود در مقایسه با سایر روشهای مدیریتسیلاب شهری در کاهش حجم رواناب (مطالعه موردی: حوضه چهارچشمه، مشهد) | ||
| فصلنامه آب و توسعه پایدار | ||
| مقاله 5، دوره 11، شماره 4 - شماره پیاپی 34، زمستان 1403، صفحه 25-34 اصل مقاله (1.24 M) | ||
| نوع مقاله: مطالعه موردی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/jwsd.v11i4.2406-1339 | ||
| نویسندگان | ||
| امیر محمد دانش1؛ ابوالفضل مساعدی* 1؛ علیرضا فریدحسینی1؛ علی قیامی باجگیرانی2 | ||
| 1گروه علوم و مهندسی آب، دانشکده کشاورزی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران | ||
| 2گروه عمران، آموزشگاه عالی اقبال لاهوری، مشهد، ایران | ||
| چکیده | ||
| سیل یکی از وقایع طبیعی است که در دهههای اخیر با توسعه شهرنشینی و تغییر کاربری اراضی، سالانه خسارتهای مالی و جانی بسیاری در مناطق مختلف جهان به همراه دارد. ازاینرو، مدیریت و کنترل سیلاب در شهرها با استفاده از روشهای توسعه کماثر، اهمیت ویژهای پیدا کرده است. در پژوهش حاضر، به مقایسه عملکرد سه رویکرد استفاده از باغچه باران، مخزن ذخیره و یا حوضچه نگهداشت زیستی با هدایت جریانهای سطحی به فضاهای سبز موجود بر اساس مدل SWMM در حوضه مسیل چهارچشمه، شهر مشهد پرداخته شده است. به علت عدم وجود ایستگاه هیدرومتری در سطح شهر، برای 20 رخداد بارش از فروردین 1402 تا اردیبهشت 1403، بارش در سطح حوضه اندازهگیری و دبی اوج رواناب در کانال اندازهگیری شد. معیارهای ارزیابی شامل RMSE ،NS و KGE عملکرد مناسب مدل در برآورد دبی اوج را نشان میدهد. آنالیز حساسیت مدل نشان داد به ترتیب درصد سطوح نفوذناپذیز، عرض معادل و ضریب زبری سطوح نفوذناپذیر موثرترین پارامترها بر دبی اوج سیلاب هستند. از نظر کاهش دبی اوج و حجم سیلاب به ترتیب حوضچه نگهداشت زیستی، هدایت رواناب به فضای سبز و باغچه باران بهترین عملکرد را داشتند. درعینحال، با در نظر گرفتن هزینههای تملک، اجرایی، نگهداری و سایر شرایط، اصلاح فضاهای سبز به منظور هدایت روانابهای سطحی به این فضاها، انتخاب مناسبتری برای مدیریت سیلاب در محدوده مورد مطالعه میباشد. | ||
| کلیدواژهها | ||
| سیلاب شهری؛ توسعه کماثر؛ مدلسازی بارش رواناب؛ SWMM | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 850 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 729 |
||