تأثیر کشت مخلوط بر عملکرد بیولوژیک، درصد نیتروژن و خصوصیات مورفولوژیک گشنیز (Coriandrum sativum L.) و شنبلیله(Trigonella foenum-graecum L) | ||
| پژوهشهای زراعی ایران | ||
| مقاله 3، دوره 12، شماره 3 - شماره پیاپی 35، پاییز 1393، صفحه 369-377 اصل مقاله (428.04 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/gsc.v12i3.42213 | ||
| نویسندگان | ||
| ریحانه بیگناه1؛ پرویز رضوانی مقدم* 1؛ محسن جهان2 | ||
| 1دانشگاه فردوسی مشهد | ||
| 2دانشگاه فردوسی | ||
| چکیده | ||
| به منظور بررسی ترکیبهای مختلف کشت مخلوط گشنیز و شنبلیله آزمایشی در سال زراعی 89-1388 در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار در مزرعه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دانشگاه فردوسی مشهد اجرا شد. تیمارهای آزمایش شامل: کشت خالص شنبلیله (A)، 25% تراکم مطلوب گشنیز + 175% تراکم مطلوب شنبلیله (B)، 50% تراکم مطلوب گشنیز +150% تراکم مطلوب شنبلیله (C)، 75% تراکم مطلوب گشنیز +125% تراکم مطلوب شنبلیله (D)، 100% تراکم مطلوب گشنیز + 100% تراکم مطلوب شنبلیله (E)، کشت خالص گشنیز (F)،125% تراکم مطلوب گشنیز + 75% تراکم مطلوب شنبلیله (G)، 150% تراکم مطلوب گشنیز + 50% تراکم مطلوب شنبلیله (H)، 175% تراکم مطلوب گشنیز + 25% تراکم مطلوب شنبلیله (I) بود. برداشت عملکرد بیولوژیک گشنیز در 5% و در شنبلیله در 20% گلدهی گیاهان صورت گرفت. نتایج آزمایش نشان دادند که تیمار B بیشترین ارتفاع و عملکرد بیولوژیک شنبلیله، بیشترین نسبت برابری زمین کلی، کمترین درصد اسانس، عملکرد اسانس و عملکرد بیولوژِیک گیاه گشنیز را به خود اختصاص داد. بیشترین ارتفاع، عملکرد بیولوِژیک، درصد و عملکرد اسانس گیاه گشنیز و کمترین عملکرد بیولوژیک گیاه شنبلیله در تیمار I مشاهده شد. بیشترین درصد نیتروژن زیست توده در گیاه شنبلیله و گشنیز به ترتیب در تیمارهای A و E مشاهده شدند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| اسانس؛ نسبت برابری زمین؛ عملکرد بیولوژیک | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 4,365 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 1,985 |
||