تعیین ارزش غذایی، گوارش‌پذیری مواد مغذی و انرژی قابل سوخت و ساز جیره‌های حاوی دو منبع فیبر محلول و نامحلول در شترمرغ

پژوهشهای علوم دامی ایران

مقاله 6، دوره 12، شماره 4 - شماره پیاپی 44، 1399، صفحه 481-493   

نوع مقاله: مقاله پژوهشی

شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/ijasr.v12i4.81693

نویسندگان

سید محمد میربهبهانی¹؛ سیدجواد حسینی واشان^{* 2}؛ محسن مجتهدی¹؛ سید همایون فرهنگ فر¹؛ سید عبداله حسینی³

¹گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران

²گروه علوم دامی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه بیرجند، بیرجند، ایران.

³مؤسسه تحقیقات علوم دامی کشور، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی

چکیده

به منظور تعیین ارزش غذایی، گوارش­پذیری مواد مغذی و انرژی قابل سوخت و ساز جیره­های حاوی دو منبع فیبر محلول و نامحلول در شترمرغ، آزمایشی در قالب طرح کاملاً تصادفی با 5 تیمار و 6 تکرار در هر تیمار (در هر تکرار یک پرنده) در سنین 2، 4 و 6 ماهگی اجرا شد. تیمارها شامل تیمار شاهد (دارای 5/7 درصد فیبر محلول و 16 درصد فیبر نامحلول در دوره­ی پیش­آغازین (1 تا 2 ماهگی)، 6/7 درصد فیبر محلول و 20 درصد فیبر نامحلول در دوره­ی آغازین (2 تا 4 ماهگی)، 25/8  درصد فیبر محلول و 5/25 درصد فیبر نامحلول در دوره رشد (4 تا 6 ماهگی))، تیمار 2 و 3 به ترتیب دارای 2 و 4 درصد فیبر محلول بیشتر نسبت به تیمار شاهد و تیمار 4 و 5 به ترتیب دارای 2 و 4 درصد فیبر نامحلول بیشتر نسبت به تیمار شاهد بودند. گوارش­پذیری مواد مغذی، AME و AMEn به روش جمع­آوری کل فضولات اندازه­گیری شدند. تفاوت معنی­داری در گوارش­پذیری مواد مغذی بین تیمارها مشاهده نشد. AMEn، گوارش­پذیری خاکستر، فیبر محلول و نامحلول، با افزایش سن افزایش یافتند (0001/0>P). AMEn بین تیمار شاهد و تیمارهای دارای فیبر نامحلول بیشتر تفاوت معنی­داری نداشت، ولی در تیمارهای دارای 2 و 4 درصد فیبر محلول بیشتر، نسبت به سایر تیمارها به طور معنی­داری کاهش یافت (0001/0>P). با توجه به نتایج این پژوهش می­توان نتیجه گرفت که افزایش منابع فیبر محلول و نامحلول (در سطوح مورد استفاده در این آزمایش) اثر منفی بر گوارش پذیری مواد مغذی در شترمرغ ندارد و می­توان از این منابع در جیره شترمرغ استفاده نمود.

کلیدواژه‌ها

اسید چرب فرار؛ پروتئین؛ تخمیر؛ راست روده؛ شترمرغ

مراجع