اثر گلوکز، فروکتوز و ساکارز بر عمر گلجای، آنزیم‌های آنتی‌اکسیدانی و برخی شاخص‌های فیزیولوژیک گل شاخه‌بریده میخک رقم ’یلو کندی‘

علوم باغبانی

مقاله 3، دوره 37، شماره 1 - شماره پیاپی 57، بهار 1402، صفحه 29-46   

نوع مقاله: مقالات پژوهشی

شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/jhs.2021.68976.1023

نویسندگان

آمنه شرفشاه رستمی؛ بهزاد کاویانی^*

گروه باغبانی، واحد رشت، دانشگاه آزاد اسلامی، رشت، ایران

چکیده

میخک یکی از مهم­ترین گل­های شاخه­بریده جهان است که ماندگاری کوتاه آن موجب کاهش بازارپسندی این گیاه شده است. استفاده از قندها در محلول گلجای، عمر پس از برداشت گل­های شاخه­بریده را افزایش می­دهد. به­منظور بررسی اثر سطوح مختلف (صفر، 50 و 100 گرم بر لیتر) سه نوع قند (گلوکز، فروکتوز و ساکارز) و دو زمان کاربرد قند (24 ساعت اول و 24 ساعت دوم پس از برداشت، سال 1398) بر عمر پس از برداشت گل­های شاخه­بریده میخک رقم ’یلو کندی‘، آزمایشی فاکتوریل در قالب طرح کاملاً تصادفی در سه تکرار اجرا شد. نتایج نشان داد که اثر سطوح مختلف قندها روی همه صفات مورد بررسی معنی­دار بود. هر سه سطح قندها در هر دو زمان کاربرد، باعث افزایش عمر گلجای و بهبود صفات وابسته به آن شدند. بیشترین عمر گلجای (18 روز) در گل­های شاخه­بریده تیمارشده با 50 گرم بر لیتر گلوکز در 24 ساعت اول به دست آمد که با تیمارهای 100 گرم بر لیتر گلوکز، فروکتوز و ساکارز در 24 ساعت اول تفاوت معنی­داری نداشت. بیشترین جذب آب، بیشترین ماده خشک، کمترین فعالیت آنزیم­های پراکسیداز و سوپراکسید دیسموتاز و کمترین مقدار مالون­دی­آلدئید در تیمار 50 گرم بر لیتر گلوکز در 24 ساعت اول حاصل شد. بیشترین مقدار پروتئین گلبرگ، کلروفیل a، b و کلروفیل کل با کاربرد 50 گرم بر لیتر گلوکز در 24 ساعت دوم به دست آمد. کاربرد قندها در 24 ساعت اول در بهبود عمر گلجای مؤثرتر از کاربرد این ترکیبات در 24 ساعت دوم بود. بنابراین، کاربرد گلوکز ترجیحاً در ساعات اولیه برداشت به­عنوان ترکیب افزایش­دهنده ماندگاری پس از برداشت گل شاخه­بریده میخک رقم ’یلو کندی‘ توصیه می‌شود.

کلیدواژه‌ها

روابط آبی؛ عمر پس از برداشت؛ قندها؛ محلول گلجای

مراجع