گروهبندی ژنوتیپهای کاندیدای متحمل به خشکی نخود کابلی (Cicer arietinum L.) براساس عملکرد و اجزای عملکرد در تاریخهای مختلف کاشت در شرایط کم آبیاری | ||
| پژوهشهای حبوبات ایران | ||
| دوره 15، شماره 2 - شماره پیاپی 30، دی 1403، صفحه 141-158 اصل مقاله (708.78 K) | ||
| نوع مقاله: مقاله پژوهشی | ||
| شناسه دیجیتال (DOI): 10.22067/ijpr.2024.83890.1063 | ||
| نویسندگان | ||
| مهرداد سعیدیان1؛ مرتضی گلدانی* 1؛ مهدی پارسا1؛ سعیدرضا وصال2 | ||
| 1گروه اگروتکنولوژی دانشکده کشاورزی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران | ||
| 2پژوهشکده علوم گیاهی، دانشگاه فردوسی مشهد، مشهد، ایران | ||
| چکیده | ||
| بهمنظور گروهبندی ژنوتیپهای کاندیدای متحمل به خشکی نخود (Cicer arietinum L.) در تاریخهای مختلف کاشت، آزمایشی بهصورت کرتهای خرد شده در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی، در چهار تکرار در مزرعه تحقیقاتی دانشکده کشاورزی دانشگاه فردوسی مشهد در سال زراعی 98- 1397 اجرا شد. تیمارهای آزمایش شامل تاریخهای کاشت (14 اسفند و 24 فروردین) بهعنوان عامل اصلی و ژنوتیپهای نخود (MCC696، MCC552، MCC537، MCC427، MCC352 و MCC80) و دو رقم جم و ثمین بهعنوان عامل فرعی بودند. نتایج نشان داد که ژنوتیپها در تاریخ کاشت اول نسبت به تاریخ کاشت دوم در تمامی صفات دارای برتری بودند. بیشترین تعداد روز تا رسیدگی (103 روز) و بالاترین عملکرد دانه (06/1 کیلوگرم در مترمربع) در ژنوتیپ 696MCC و همچنین بالاترین ارتفاع بوته(34 سانتیمتر) و عملکرد بیولوژیک (64/2 کیلوگرم در مترمربع) در ژنوتیپ 537MCC بهدست آمد. ژنوتیپ 352MCC دارای بیشترین میزان تعداد غلاف در بوته (34 غلاف) بود. ژنوتیپها براساس شباهت، در تاریخ کاشت اول به چهار خوشه و در تاریخ کاشت دوم به سه خوشه تقسیم شدند. نتایج تجزیه و تحلیل مؤلفههای اصلی (PCA) نشان داد که در تاریخ کاشت اول PC1 و PC2 (1/69 %) و در تاریخ کاشت دوم (3/63 %) کل واریانس دادهها را به خود اختصاص دادند. بهطور کلی، نتایج این آزمایش نشان داد که بهترین تاریخ کاشت برای کشت نخود بهاره در شرایط کم آبیاری مشهد، نیمه اسفندماه و بهترین ژنوتیپها جهت کشت، 537MCC و 696MCC بودند. | ||
| کلیدواژهها | ||
| تجزیه و تحلیل مؤلفههای اصلی؛ تنش خشکی؛ زمان کشت؛ مراحل رشد | ||
| مراجع | ||
|
| ||
|
آمار تعداد مشاهده مقاله: 112,764 تعداد دریافت فایل اصل مقاله: 138,076 |
||